สวัสดีเม็ดฝนและแฟนๆโดรามาเนียทุกคนนะครับ
วันนี้กลับมาพร้อมกับเรื่องเล่าของสายฝนและหัวใจ
หวังว่าคงจะชอบกันนะครับ แล้วก็ช่วงนี้ฝนตกบ่อย
ดูแลรักษาสุขภาพกันด้วยนะครับ
อ๊ะๆ..เริ่มกันเลยดีกว่า
เธอมากับสายฝนและร่มโดราเอม่อน
วันนี้ฝนตก
ดวงใจผมก็ตกแต่ว่าไม่ได้ลงฟื้นเหมือนสายฝนแต่ไปหล่นอยู่
กลับนางฟ้า
นางฟ้าที่ตกลงมาพร้อมฝน
ร่มลายโดราเอม่อนที่เธอถือไว้มันแตะตาทำให้ผมต้องเหลียวมอง
คล้ายกับว่าเหมือนฟ้าลิขิตมาให้ เป็นเช่นนั้น
ตอนนี้ผมได้รู้จักกับคำว่ารักแรกพบแล้ว
อากาศหนาวเย็น แต่ใบหน้าผมกับร้อนผ่าว
ผมมีเวลา 5 วินาทีก่อนที่เธอจะเดินหายไปกับฝูงชน
ผมมีเวลา 5 วินาทีที่ผมจะตัดสินใจว่าจะคว้าโอกาสที่ฟ้าประทานมา
ให้
ผมมีเวลา 5 วินาทีในการคิดว่าจะทำยังถึงจะได้รู้จักเธอ
และผมไม่ต้องใช้สักวินาทีในการปล่อยให้เธอจากไปโดย
ไม่ต้องทำอะไรเลย
ใจผมเริ่มร้อนล้น ทำยังไงดีๆ มีแต่คำนี้เต็มหัวผมไปหมด
"ขอโทษนะครับ...คุณรู้จักร้านเช่าหนังสือแถวนี้บ้างมั้ยครับ"
ปาฏิหารย์!! เธอก็จะไปร้านหนังสือเช่นกัน
หากผมปล่อยเธอให้ผ่านไปเหมือนหลายๆโอกาสที่ฟ้าประทานคน
ในฝันมาให้ล่ะก็ ผมคงได้แต่เผ้า ฝันตลอดไปและตลอดกาล
ฝนหยุดแล้ว
ฟ้าหลังฝนย่อมสดใสเสมอ แต่ตอนสิ่งที่สดใสไม่ใช่เพียงแค่ฟ้า ใจผม
ก็สดใจและแบ่งบานไปด้วย ความสุขและความรู้สึกดีที่มีให้เธอ
มันเป็นความสุขที่ยิ่งใหญ่ แต่วิธีการคว้ามันช่างง่ายดายเพียงแค่
คิดและกล้าทำ
ปล.ช่วงนี้หวัดกินแย่จัง
edit @ 17 Sep 2009 00:00:22 by GilMist
ทำไมมันตัดจบจังอ่ะ