สวัสดีเม็ดฝนและแฟนๆโดรามาเนียทุกคนนะครับ

วันนี้กลับมาพร้อมกับเรื่องเล่าของสายฝนและหัวใจ

หวังว่าคงจะชอบกันนะครับ แล้วก็ช่วงนี้ฝนตกบ่อย

ดูแลรักษาสุขภาพกันด้วยนะครับ  

อ๊ะๆ..เริ่มกันเลยดีกว่า   

เธอมากับสายฝนและร่มโดราเอม่อน 

วันนี้ฝนตก 

ดวงใจผมก็ตกแต่ว่าไม่ได้ลงฟื้นเหมือนสายฝนแต่ไปหล่นอยู่

กลับนางฟ้า 

นางฟ้าที่ตกลงมาพร้อมฝน 

ร่มลายโดราเอม่อนที่เธอถือไว้มันแตะตาทำให้ผมต้องเหลียวมอง

คล้ายกับว่าเหมือนฟ้าลิขิตมาให้ เป็นเช่นนั้น 

ตอนนี้ผมได้รู้จักกับคำว่ารักแรกพบแล้ว 

อากาศหนาวเย็น แต่ใบหน้าผมกับร้อนผ่าว 

ผมมีเวลา 5 วินาทีก่อนที่เธอจะเดินหายไปกับฝูงชน 

ผมมีเวลา 5 วินาทีที่ผมจะตัดสินใจว่าจะคว้าโอกาสที่ฟ้าประทานมา

ให้ 

ผมมีเวลา 5 วินาทีในการคิดว่าจะทำยังถึงจะได้รู้จักเธอ 

และผมไม่ต้องใช้สักวินาทีในการปล่อยให้เธอจากไปโดย

ไม่ต้องทำอะไรเลย 

ใจผมเริ่มร้อนล้น ทำยังไงดีๆ มีแต่คำนี้เต็มหัวผมไปหมด 

"ขอโทษนะครับ...คุณรู้จักร้านเช่าหนังสือแถวนี้บ้างมั้ยครับ" 

ปาฏิหารย์!! เธอก็จะไปร้านหนังสือเช่นกัน 

หากผมปล่อยเธอให้ผ่านไปเหมือนหลายๆโอกาสที่ฟ้าประทานคน

ในฝันมาให้ล่ะก็ ผมคงได้แต่เผ้า ฝันตลอดไปและตลอดกาล 

ฝนหยุดแล้ว 

ฟ้าหลังฝนย่อมสดใสเสมอ แต่ตอนสิ่งที่สดใสไม่ใช่เพียงแค่ฟ้า ใจผม

ก็สดใจและแบ่งบานไปด้วย ความสุขและความรู้สึกดีที่มีให้เธอ 

มันเป็นความสุขที่ยิ่งใหญ่ แต่วิธีการคว้ามันช่างง่ายดายเพียงแค่ 

คิดและกล้าทำ 

ปล.ช่วงนี้หวัดกินแย่จัง

edit @ 17 Sep 2009 00:00:22 by GilMist